De tuin

By Martijn van Wietmarschen

By Martijn van Wietmarschen
Het schuim kleurt paars door het zonlicht.
In soepele bewegingen veegt de glazenwasser de ruiten schoon.
Ik staar al meer dan tien minuten naar zijn werk.
Zoals elke dag zit ik weer in mijn tuin.
Het is geen groene tuin.
Wel staan er stoelen in mijn tuin, bureaustoelen. En computers, veel computers.
Ik zit weer in mijn kantoortuin.
De letters en cijfers op het beeldscherm staren mij aan. Ze dansen voor mijn ogen, maar ze doen me niks.
Ik kijk opzij en zie een rijtje collega’s staren naar hun eigen beeldschermen.
De collega naast mij draagt een verwassen overhemd, net als gister, en eergister. Ik ruik zijn oude zweetplekken.
Ineens schrik ik wakker van een schel geluid. Telefoon. Het gesprek zal mijn leven voorgoed veranderen.

Dit stukje poëzie mocht ik lenen van Martijn van Wietmarschen, een medecursist tijdens een cursus Storytelling die ik laatst volgde. Behalve dat het zo prachtig beeldend is, beschrijft hij ook precies een omgeving waar introverten van gruwelen. Waarom dat is en wat een introvert zijn precies is, komt aan bod in mijn volgende bericht (en hoe het verhaal verder gaat, mag jouw eigen fantasie oplossen).

#4

17 februari 2016